Home Page

Icon   LEERLING ALS VERTROUWENSPERSOON
Icon   E-mail: hulp@pesten.net

onafhankelijke website www.pesten.net

Door Drs. Bob van der Meer

Onlangs haalde een school voor voortgezet onderwijs de media. De school had als de eerste school in Nederland leerlingen als vertrouwenspersoon aangesteld. Als toelichting werd gegeven dat dit verschijnsel uit Engeland afkomstig was en daar goed werkte. Engelse (kost)scholen kennen inderdaad al sinds jaar en dag het tutor-systeem. Roald Dahl beschrijft in zijn biografie Boy een minder goede taakopvatting van een van zijn tutors. Aangezien de toiletten van de kostschool waar hij indertijd op zat buiten stonden, kreeg Roald in de wintermaanden van zijn tutor de opdracht op de bril te gaan zitten zodat hij, als hij nodig moest, een warme wc-bril zou aantreffen. Daar is Roald Dahl, zoals hij zelf zegt, van lezen gaan houden.

Nederland kent pas relatief kort docenten als vertrouwenspersonen. Ook daarvan is een negatief voorbeeld te geven: de vertrouwenspersoon die zijn positie misbruikte en zijn leerlingen seksueel intimideerde. Vanwege één slecht voorbeeld mag 'de leerling of docent als vertrouwenspersoon voor leerlingen' natuurlijk niet worden aangevallen. Wel kunnen kanttekeningen worden geplaatst bij de leerling als vertrouwenspersoon. Docenten als vertrouwenspersoon in het Nederlandse voortgezet onderwijs worden geconfronteerd met kindermishandeling, geweld tussen leerlingen of tussen docenten en leerlingen, met eetstoornissen en zelfdoding. Welke leerling kan of mag je met deze problemen opzadelen? Docenten die aangesteld zijn als vertrouwenspersoon zeggen met deze problemen al moeite te hebben.

Het is dus onethisch kinderen de rol van vertrouwenspersoon te geven; je moet kinderen alle mogelijke vaardigheden leren die een docent middels veel cursussen verwerft; je creëert verwachtingen bij leerlingen die leeftijdgenoten nooit kunnen waarmaken: wat weten zij van kindermishandeling, seksuele intimidatie of van machtsmisbruik van docenten? Niet alleen is het onethisch, het is ook zonde van de tijd. In Nederland hebben we besturen, Medezeggenschapsraden, ouderverenigingen en leerlingenraden. Omdat deze instellingen niet veel macht hebben, worden sinds 1987 onafhankelijke vertrouwenspersonen aangesteld, zorgvuldige klachtenprocedures ontworpen en onafhankelijke klachtencommissies ingesteld. Nederland ligt daarmee vér voor op het buitenland. Waarom dan gaan werken aan iets nieuws, terwijl oplossingen voor alle mogelijke onrecht voorhanden zijn?

Je kan natuurlijk niemand verbieden iets nieuws te proberen en daarmee naar buiten te treden, maar het trieste van de hele zaak is dat de leiding van een andere school in dezelfde gemeente op het idee kwam om ook leerlingen tot vertrouwenspersoon aan te stellen, terwijl deze school een eenvoudig pestprobleem binnen de eigen school niet eens kon oplossen en op onbeschrijfelijke wijze een kind heeft 'gepakt' omdat z'n vader veiligheid vroeg voor zijn zoon.

Bron: Dagblad De Telegraaf


Terug


Laatst bijgewerkt d.d. 15-10-1999