Home Page

Icon   BIJDRAGE AAN RONDETAFELGESPREK
Icon   E-mail: hulp@pesten.net

onafhankelijke website www.pesten.net

Hieronder volgt de inleiding die deel uitmaakte van de bijdrage die www.pesten.net leverde aan de tweede rondetafelbijeenkomst die op 21 februari jl. te Den Haag gehouden werd.


OPROEP AAN ONDERWIJS EN POLITIEK

De berichten die ons regelmatig uit onderzoeken en elke dag direct uit de samenleving bereiken zijn alarmerend en zeer schrijnend. Honderdduizenden scholieren worden elke dag gepest door hun medescholieren. Oftewel: honderdduizenden onschuldige, zich van geen kwaad bewuste, nagenoeg weerloze jonge mensen worden elke dag opnieuw moedwillig geestelijk en vaak ook lichamelijk bedreigd en zwaar beschadigd door hun leeftijdgenoten. Honderdduizenden scholieren leven hierdoor elke dag in angst, verdriet, isolement, zelfverachting, wanhoop en depressie, en kunnen geen kant op. Velen van hen zijn zelfs zo erg beschadigd, dat ze ten einde raad zijn en er vaak hun hele verdere leven door getekend zullen blijven. Het water staat hen, en in veel gevallen ook hun zich evenzo machteloos voelende ouders, niet meer tot aan de lippen, maar ver daarboven. Volledige gezinnen zijn aan het eind van hun Latijn en zitten psychisch volkomen aan de grond.

Wat kunnen wij ouders en een handvol ervaringsdeskundigen op het gebied van pesten aan deze situatie doen? Het antwoord daarop is kort, namelijk: weinig. Weinig in die zin dat wij de slachtoffers slechts moed in kunnen spreken en hen wijzen op de enkele weg die zij nog kunnen bewandelen om een school ertoe te bewegen om eindelijk het pestprobleem serieus te nemen. In sommige gevallen lukt dit, in andere gevallen blijft alles bij het oude en bewandelt het slachtoffer en/of ouders een doodlopende weg.

Waarom blijft deze situatie maar voortduren? Simpel gesteld nemen slechts weinigen het pestprobleem echt serieus. Weinigen spannen zich daadwerkelijk in om bij het probleem stil te staan en het een halt toe te roepen. Helaas lijkt het voor de slachtoffers een gevecht tegen windmolens, want noch het overgrote deel van de scholen, noch de politiek zorgen ervoor dat er structurele verbeteringen en wettelijke maatregelen worden doorgevoerd. Hierdoor is het nog steeds voor het slachtoffer of ouders onmogelijk om scholen sancties op te laten leggen of een pester met succes juridisch aan te pakken.

Scholen voelen zich door het niet bestaan en uitblijven van wettelijke maatregelen machtig. Klaarblijkelijk kunnen ze zich het permitteren om de gemakkelijke weg te kiezen en zich zonder blikken of blozen van het slachtoffer af te wenden om over te gaan tot de orde van de dag. Dat het slachtoffer hierdoor in de kou blijft staan, doet voor hen niet ter zake. In plaats van zich te verdiepen in het pestprobleem of preventieve maatregelen te treffen, stopt de school liever een grote portie energie in het aanpakken van de ouders die opkomen voor de belangen en rechten van hun kinderen. Niets weerhoudt de meeste scholen ervan om de ouders, als het moet, door het slijk te halen en op alle fronten tegen te werken. Ik wil absoluut niet generaliseren, want natuurlijk bestaan er in ons land ook goede scholen, maar helaas hebben wij nog steeds te maken met een overgroot deel dat zich aan de praktijken schuldig maakt, zoals hiervoor al genoemd.

Zoals gezegd: ook de politiek gaat niet vrijuit en steekt, op een enkele politicus na, liever de kop in het zand en doet eveneens voorkomen alsof er niet echt een probleem bestaat. Ik kan mij nauwelijks voorstellen, dat de volksvertegenwoordigers nimmer door een pestslachtoffer zijn benaderd, of dat geen enkel lid van de Tweede Kamer ooit een bericht in de pers over het pestprobleem heeft gelezen. Ik kan mij niet voorstellen, dat iemand uit de politiek nooit de cijfers onder ogen heeft gekregen van het aantal pestslachtoffers of de hoogte van de financiŽle schade die pesten aan de samenleving berokkent. Maar heeft er eigenlijk wel iemand geluisterd naar de vragen over het pestprobleem, die een paar jaar geleden al door mevrouw Kortram in de Tweede Kamer zijn gesteld? De geringe aandacht voor de pestproblematiek valt gewoonweg schandalig te noemen, omdat een groep van ruim 385.000 wanhopige, slecht beschermde, monddood gemaakte jonge mensen door politiek Den Haag in de steek wordt gelaten. Een zo groot deel van de aandacht van de Nederlandse politiek en media lijkt gericht te zijn op zaken als de arbeidsmarkt, lastenverlichting en grote investeringen in de vervoersinfrastructuur. Draait het er in Nederland dan werkelijk alleen maar om of we er wel of niet honderd gulden per maand op vooruitgaan? En of we wel of niet een kwartier langer in de file of op het perron moeten staan? Gaat het dan alleen maar om de grootste gemene deler, om de strijd om de kiezer die "in het midden" zit? Is de wereld en het geluk van een schoolgaand kind niet belangwekkend genoeg om je als politicus op te richten? Of ligt het onderwerp pesten juist iets te gevoelig om als flinke politicus mee naar voren te komen?

Hoe dan ook: het kan toch niet zo zijn dat er maar zo weinig ruimte overblijft voor de geestelijke gezondheid van een zo groot deel van de huidige en toekomstige jonge generatie. De meest bedreigde, weerloze, onbeschermde, wanhopige, overschreeuwde en monddood gemaakte groep mensen van Nederland heeft dringend aandacht en hulp nodig. De jeugd heeft de toekomst, wordt vaak door mensen gezegd, maar kennelijk wordt in Den Haag en onderwijsland hier anders over gedacht gezien het grote stilzwijgen en uitblijven van daden rond het pestprobleem.

Wanneer zich ergens op de wereld een crisis voordoet, loopt Nederland gelukkig voorop met het verlenen van hulp en financiŽle steun. Als het echter om het bestrijden en het nemen van preventieve maatregelen op het gebied van pesten gaat, moet ons land helaas worden gerangschikt bij de ontwikkelingslanden. Regering en politieke partijen scharen zich kennelijk liever achter het door het overgrote deel van de scholen gevoerde beleid van het niet serieus nemen of zelfs keihard ontkennen van het pestprobleem. Het is kennelijk eenvoudiger om ouders en pestslachtoffers in de kou te laten staan, dan het allang achterhaalde verouderde beleid van de scholen aan te pakken. Naar landen zoals Zweden, Groot-BrittanniŽ en de Verenigde Staten, waar wťl beleid gevoerd wordt of in ontwikkeling is en derhalve als voorbeeld zou kunnen dienen, wordt gemakshalve niet gekeken. Slechts weinige politici begrijpen het hele pestprobleem, de pijn van de slachtoffers en het verdriet, maar zonder steun van andere politici is het ook voor mensen als mevrouw Kortram vrijwel onmogelijk om de strijd hiertegen aan te binden.

Als het voor de politiek onmogelijk is om het probleem aan te pakken en passende maatregelen te treffen, dan lijkt de tijd voor de slachtoffers en ouders aangebroken om zich te beraden over juridische stappen tegen de Staat der Nederlanden en een klacht bij het Internationale Hof van Justitie in Den Haag voor te leggen. Immers door het uitblijven van wettelijke en structurele maatregelen worden internationale verdragen, zoals de rechten van de mens en het kind, maar ook de grondwet keer op keer geschonden, hetgeen onacceptabel is in een rechtsstaat als de onze. De tijd van afwachten voor de slachtoffers van pesten en hun ouders is voorbij. De tijd van actie, na zoveel jaren van geduld, is niet ver weg meer.



Terug


Laatst bijgewerkt d.d. 22-02-2001