Home Page

Icon    NOG STEEDS GEBUKT ONDER ONZEKERHEID
Icon    E-mail: hulp@pesten.net

onafhankelijke website www.pesten.net

Er wordt vandaag de dag veel aandacht aan pesten geschonken. Toen ik gebukt ging onder dit probleem kwam het nog eigenlijk nauwelijks in de publiciteit. Dat is intussen meer dan twintig jaar geleden en nog steeds ga ik gebukt onder een gevoel van geremdheid. Me niet geheel vrij durven uiten.

Ik ben een alleenstaande man van 36 jaar. Door treiterijen vanaf mijn kleuterschooltijd tot in de vroege volwassenheid heb ik nooit mijzelf kunnen zijn. M'n jeugd was dan ook een opeenvolging van dieptepunten waarbij de tijd op de middelbare school er uit sprong. Dag in, dag uit werd ik onophoudelijk gepest door m'n klasgenoten. En op den duur gingen leerkrachten zelfs meedoen.

Na twee jaar was de maat vol. Ik was toendertijd, als 15-jarige, geestelijk geheel gesloopt. Vanaf die tijd ben ik twee jaar in behandeling geweest in een psychotherapeutisch centrum voor jongeren. Eigelijk heb ik daar niet veel aan gehad. Ondanks het feit dat iedereen verbleef om aan zijn/haar problemen te werken, werd ik ook daar niet met "rust" gelaten. Pesten ook troef daar. De behandelaars daar zeiden: "Je moet het zelf op zien te lossen, anders kun je hier beter weggaan".

Dat is er op den duur ook van gekomen, voor de tweede keer op de vlucht voor pesten. Goed en wel was ik weer thuis. Intussen was ik niet meer leerplichtig en dat was een zege. Nooit meer gepest worden dacht ik. Maar dat bleek slechts illusie. Op een dag werd ik een keer achtervolgd door iemand. Hij reed op een brommer met helm op dus ik zag niet meteen dat de grootste pestkop van mijn middelbare school me benaderde. Hij reed me klem en zei: "Ik sla je de volgende keer de hersens in als jij mijn zus nog is lastig probeert te vallen, klootzak!". Het leek wel alsof de grond onder mijn voeten wegzonk! Weg was de rust! De maanden die daar op volgen waren verschrikkelijk. De pestkop trommelde zelf jongens uit de buurt op om mij het leven zo zuur mogelijk te maken. Telkens werd ik achterna gezeten als een groep jachthonden op vossenjacht. Toen was ik al 18 jaar oud.

Voor de derde keer sloeg ik op de vlucht. Nu naar een pleeggezin. Ook dat liep later op een "milde" wegpesterij uit. De pleegouders spuiden allerlei kritiek naar mijn hoofd omtrent vreemd gedrag en ongemanierdheid. Langer als een half jaar hield ik het ook daar niet uit.

Toen ben ik definitief teruggekeerd en volde eindelijk de "rust" waar ik best aan toe was. Maar wie was ik? Kompleet berooid van alle zelfvertrouwen probeerde ik de draad van het leven weer op te pakken. Als je dan als 19-jarige nog kompleet van voor af aan je middelbare school moet halen ben je ver van huis. Uiteindelijk heb ik dat dan toch gehaald. De jaren erna waren een oase van rust vergeleken met daarvoor. Maar je besefte dat je nergens bij hoorde. Alle genot van het leven van jonge mensen zoals de liefde, het uitgaan. Vergeet het maar. Ik was er gewoon te verlegen voor.

Nu ben ik al 36. En nog steeds ga ik gebukt onder een zweem van onzekerheid. Jammerend hoe m'n mooie jaren naar de klote zijn gegaan door een paar van die ordinaire pestkoppen. Desalniettemin begin ik de laatste jaren toch een beetje uit het dal te kruipen. Ik doe vrijwilligerswerk en voel me daar heel erg in thuis. Eindelijk lijk ik een stek te hebben gevonden waar mensen gewoon aardig tegen me zijn. Ze waarderen mij voor m'n inzet en dat is toch een strohalm.



Terug








De ervaringen van pestslachtoffers op deze website zijn ofwel direct door de betrokkene, danwel indirect via betrouwbare medewerkers aan ons verstrekt, maar altijd pas na toestemming van de betrokkene zelf gepubliceerd. De medewerkers van www.pesten.net aanvaarden op geen enkele wijze aansprakelijkheid voor de gevolgen van eventuele onjuiste weergave van zaken door de betrokkenen.