Home Page

Icon  VADER NEEMT HET OP TEGEN ONVERZETTELIJKE SCHOOL
Icon   E-mail: hulp@pesten.net

onafhankelijke website www.pesten.net

Mijn zoon was een vrolijke en leergierige jongen die zich zojuist had laten inschrijven als leerling van een goed bekendstaand College in Eindhoven. Al snel verdween de vrolijkheid en ging over in ernst en een teruggetrokken en zwijgende houding. Elke morgen vertrok de jongen als een oude man die gebukt ging onder zware zorgen naar school. De ouders van de jongen verwonderden zich over deze plotselinge verandering bij hun zoon en vroegen hem wat er aan de hand was. De jongen zweeg echter in alle talen, totdat hij de ene dag met een zere arm, de andere dag weer met een zeer been van school thuiskwam. Voor de ouders alle reden om eens uitgebreid rond de tafel te gaan zitten om met hun zoon hierover te praten. Na lange tijd kwam het hoge woord eruit; "ik word op school gepest". "Door wie," vroegen de ouders". "Door een aantal klasgenoten, luidde het antwoord van hun zoon. "Waarom pesten ze je " was de volgende vraag. "Dat weet ik niet; als ik ernaar vraag krijg ik als antwoord, "omdat ik er zin in heb", aldus de jongen. De vader besluit hierna contact op te nemen met de klassedocent die hem na het gesprek belooft een en ander te onderzoeken en indien nodig maatregelen te treffen.

Het pesten en mishandelen houdt echter aan omdat, zoals later blijkt, de docent geen overwicht op haar klas heeft en totaal niet is geïnteresseerd om ook maar iets tegen het pesten te ondernemen. Na een nieuwe, ernstige mishandeling van zijn zoon door een klasgenoot schrijft de vader haar een brief. Een korte en zakelijke brief met als inhoud, dat hij zich genoodzaakt ziet om bij een eerstvolgend vergrijp hiervan aangifte te doen bij de politie. In plaats om na te denken waarom een ouder naar een dergelijk middel grijpt en daadwerkelijk stappen onderneemt om het gepest en mishandelen een halt toe te roepen bestempelt zij de brief als een dreigbrief en besluit de inhoud hiervan 'wereldkundig' te maken. Het gevolg is dat het kind min of meer een stempel opgedrukt krijgt dat hij het product is van een slechte, misschien zelfs agressieve vader. Het lot van de jongen is door deze onrealistische gedachte beslist. De pesters krijgen van de docent vrij spel en haar collega's scharen zich aan haar kant, zodat de zoon eerst alleen door leerlingen gepest, nu ook tegen een leger boze docenten moet opboksen. Wat hij ook doet, elk werkstuk dat hij inlevert, het is in de ogen van de docenten nooit meer waard dan een dikke vette onvoldoende. Zelfs wordt het kind beschuldigd van het knoeien met zijn cijfers, kortom alle registers worden opengetrokken en tracht men zelfs ouders en kind aan te praten dat hij psychisch in de knoop zit en professionele hulp moet zoeken.

Gesprekken met de conrector, die zich als de 'ijzeren dame' in het geheel opstelt, leveren evenmin iets op. Niet gekweten van haar taak stelt zij zich alleen maar op een hooghartige manier op, maakt denigrerende opmerkingen tegen de vader en suggereert zelfs dat zijn zoon misschien lijdt aan hemofilie vanwege de blauwe plekken. Het enige concrete resultaat van de gesprekken met de conrector levert alleen maarbeloftes op die op geen enkele wijze worden nagekomen. De vader vecht door voor zijn zoon en wordt op een gegeven moment door het plaatselijk bestuur van het college ontboden om aanwezig te zijn bij een hoorzitting naar aanleiding van zijn klachten over de school. Inmiddels is de vader met een expert op het gebied van pesten op school in contact gekomen en vraagt deze om als deskundige aanwezig te zijn tijdens de zitting, waarin wordt toegestemd. De dag des oordeels is aangebroken en de vader, vergezeld door de deskundige, verschijnt voor de commissie, waarvan de voorzitter onmiddellijk laat blijken geen interesse in het verhaal van de vader te hebben en de expert als een indringer ziet. De man wenst uitsluitend het standpunt van de school te verdedigen. De vader protesteert tegen de hele gang van zaken en wijst de leden erop dat hij is uitgenodigd voor een hoorzitting en geen terechtzitting en verzoekt vervolgens zijn klachten voor de commissie kenbaar te mogen maken, iets waarvoor hij eigenlijk is uitgenodigd.

Hierover moeten de twee commissieleden uitgebreid overleggen, waarna men uiteindelijk beslist om de vader zegge en schrijve 10 minuten spreektijd te geven om zijn verhaal te doen. Hierna merkt de voorzitter van de hoorzitting op "dat er niets nieuws onder de zon is". Gedesillusioneerd verlaten vader en de deskundige de school, met in het achterhoofd de gedachten dat gezien het optreden van de leden van de commissie het oordeel al vaststaat en het kind opnieuw slachtoffer wordt gemaakt. 's Avonds ontvangt de vader de telefonische mededeling waarin een en ander wordt bevestigd. De school heeft gelijk, heeft er alles aan gedaan om het pestprobleem op te lossen en uit te bannen, einde bericht, of toch niet? Nog geen vijf minuten na deze mededeling volgt een tweede telefoontje, het is de klassedocent die triomfantelijk aan de vader vertelt dat is besloten om zijn zoon te laten doubleren. Toeval of een goed in elkaar gezet draaiboek van de school? In elk geval is voor de school het probleem opgelost, dat dit echter niet het geval is voor de gepeste leerling is niet relevant, de docenten en schoolleiding hebben immers hun gezicht gered en kunnen met opgeheven hoofd hun kortzichtige en asociale beleid vervolgen. Kennelijk zijn de trauma's die het kind mogelijkerwijze door al het gepest, de mishandelingen, discriminatie en vernederingen heeft opgelopen voor de school niet genoeg.

Naast de beslissing om het kind te laten doubleren wordt ook nog eens aan de ouders het advies gegeven om uit te zien naar een andere school voor hun zoon. Hierbij wordt een geraffineerde vorm van pesten gehanteerd, namelijk door te stellen dat wanneer de zoon zijn studie op het betreffende college voortzet hij deze op Mavo/Havo-niveau kan volgen, maar bij vertrek naar een andere school een Vbo-advies zal worden gegeven. De ouders zijn het meer dan zat om hun kind psychisch kapot te zien gaan en onderzoeken de mogelijkheid om hun zoon hoe dan ook op een andere school geplaatst te krijgen. Keer op keer wordt het verzoek door de nieuwe school afgewezen op grond van de verkregen informatie bij de oude school. Het wordt een lange zomervakantie! Afgezien van de hulp van êên instantie laten alle overige reguliere instanties het afweten, zelfs de inspecteur van het onderwijs die vanaf het begin bij de zaak door de ouders is ingeschakeld onderneemt geen actie. Kennelijk is de eenzijdige informatie van de school voor hem voldoende om dit geval maanden te laten rusten. Ook de leerplicht-ambtenaar laat taal nog teken van zich horen, onderneemt eveneens geen actie en verschuilt zich achter het argument dat het tot de verantwoordelijkheid van de ouders hoort om een school voor hun kind te zoeken.

Eerst na een viertal brieven aan staatssecretaris Netelenbos voert de inspecteur van het onderwijs, kennelijk op haar verzoek, een ander half uur durend gesprek met de ouders. Bij een aantal door de ouders geschetste situaties geeft hij toe dat een school niet op gepaste wijze met haar leerling is omgegaan. Voorts deelt hij aan het eind van het gesprek de ouders mee dat voor hem een zeer zwaar gesprek met de schoolleiding is weggelegd. Kort hierna ontvangen de ouders een brief van de school waarin de rector schrijft het jammer van het gevoel van het kind te vinden dat zij er niet in geslaagd zijn een veilige en evenwichtige schoolsituatie te creëren. Hij vervolgt zijn brief door te schrijven dat het voor de school ook een les is geweest waaruit onder andere is geleerd om de bestaande procedures rond pesten e.d. nog verder te verbeteren. Hier denkt de ambtenaar van staatssecretaris Netelenbos die de zaak in behandeling heeft kennelijk anders over. Hij schrijft dat hij de uitvoerige bijlage van de ouders zorgvuldig heeft "gelezen" en oordeelt dat het betreffende college goed aandacht heeft besteed aan het voorkomen van pesten op school, ja zelfs dat de school er alles aan heeft gedaan om de zoon goed te begeleiden. Afgezien van de "kleine gebruikelijke voorvallen" volgens de betreffende ambtenaar, ligt de oorzaak niet bij de school.

De zogenaamde kleine gebruikelijke voorvallen hebben er echter wel voor gezorgd dat de schoolarts de ouders heeft geadviseerd om hun zoon een week van school te houden om even tot rust te komen. Aangenomen moet worden dat de ambtenaar inderdaad de brieven heeft gelezen, maar vragen de ouders zich af, ook echt bestudeerd? Uiteindelijk komt het er op neer dat de personen van bovengenoemde instanties uitsluitend voor hun eigen belang opkomen en die van het kind van ondergeschikt belang vinden.

Alweer geruime tijd geleden werd dit verhaal over de belevenissen van mijn zoon op het Internet geplaatst. Afgezien van de grote belangstelling voor de site, ontving ik veel reacties van ouders, allen positief en vaak vergezeld van suggesties om het pesten van mijn zoon te stoppen. Suggesties die varieerden van juridische stappen tot het recht in eigen hand te nemen. Goedbedoelde voorstellen, maar helaas niet haalbaar of bruikbaar. Niet haalbaar, omdat het recht in Nederland niet of nauwelijks voorziet in de aanpak van het probleem pesten en niet haalbaar, omdat het recht in eigen hand nemen nu eenmaal strafbaar is en je als gedupeerde nog meer gedupeerd zou raken als je je aan de pester(s) zou vergrijpen. Dit neemt echter niet weg, dat na al die tijd mijn handen jeuken en ik graag de dader(s) een lesje zou willen leren. Alleen ik moet mijn verstand erbij houden en voorkomen dat zij die het leed veroorzaakten uiteindelijk niet als slachtoffer gezien worden. Zoals gezegd ander half jaar geleden speelde de ellende rond mijn zoon zich af. Maar is er daadwerkelijk sinds die tijd iets veranderd? Ja en Nee. Na veel tegenwerking heb ik een andere school weten te vinden voor mijn zoon. Een school ver van onze woonplaats vandaan, omdat dit de enige school was die begrip voor het pestprobleem kon opbrengen. Het houdt in, dat mijn zoon dagelijks ruim een uur tot ander half uur met het openbaar vervoer moet reizen, hetgeen handen met geld kost. Op zich nog niet zo'n ramp, omdat hij het naar zijn zin heeft op deze school en gevrijwaard is van pesterijen, maar belachelijk dat een slachtoffer extra kosten moet maken om veilig naar school te kunnen gaan anno 1999. Op juridisch vlak heeft de advocaat na al die tijd niets kunnen bewerkstelligen, omdat, zoals gezegd de Nederlandse wet niet voorziet in het nemen van maatregelen op het gebied van de pestproblematiek. Anderhalf jaar dus voor niets geknokt. De dader(s), veroorzakers van het leed genieten in dit opzicht alle bescherming, maar het slachtoffer wordt min of meer aan z'n lot overgelaten. Deze mag alleen hopen, dat het zich niet meer voordoet, of is dit nog teveel gevraagd? In zekere zin wel. Door uitblijven van (juridische) maatregelen manifesteert de pester zich als een overwinnaar, die geen kans voorbij laat gaan om zijn macht te tonen. Zodra mijn zoon zich buiten de deur begeeft, zoekt de pester, gesteund door z'n handlangers, de nabijheid van mijn zoon op en voert opnieuw zijn intimiderende, provocerende manier van leven op. Gevolg een bedreigend gevoel bij mijn zoon, die ondanks zijn opstelling, zich niet aan de pester te storen, toch belemmerd wordt in zijn bewegingsvrijheid. Bij mij als ouder geeft het een gevoel van angst, omdat je niet weet waar een dergelijk figuur toe in staat is. Hoe vaak zijn wij de afgelopen tijd niet geconfronteerd met zinloze geweldplegingen? Als ouder wil je niet als bewaker optreden, omdat je je kind alle vrijheid wil geven om zich te ontplooien, maar door dit soort figuren wordt dat bijna onmogelijk gemaakt. Vaak vraag ik me af, onder welke categorie moeten deze figuren geplaatst worden? Misdadigers, psychopaten, sadisten? Persoonlijk denk ik dat het een mix van alle drie is. Zeer gevaarlijke individuen, die dringend verplichte behandeling moeten ondergaan. Maar opnieuw komt hier de Nederlandse wetgeving om de hoek kijken en moet je lijdelijk toezien, dat je niets kunt uitrichten. Eerst van school veranderen. Verhuizen?
Wat is de volgende stap?


Terug