Home Page

Icon  EEN MUUR VAN ONBEGRIP
Icon   E-mail: hulp@pesten.net

onafhankelijke website www.pesten.net

Mijn dochter, inmiddels bijna twintig, heeft op haar basisschool ook veel onbegrip gehad. Doordat de juf bepaalde "favorieten" had in de klas, die dus nooit iets uithaalden; daar is mijn dochter de dupe van geworden. Ik kan me nog kwaad maken wanneer er over pesten gesproken word. Ik vind het van groot belang dat het probleem nu eens niet onderschat wordt, zodat er ook geen bijna-zelfdodingen meer plaatsvinden.

Mijn dochter werd dus ook nooit geloofd, wanneer ze met een klacht bij de leerkracht kwam. Ze moest maar eens niet zo zeuren, werd er dan gezegd. Tijdens de tien minuten gesprekken zei men ons dat M. een grote fantasie had. Waardoor wij het ook met een korrel zout namen. Totdat ze vreemd gedrag ging vertonen. Nachtmerries, in de broek plassen (weer een reden tot pesten) en geen nagel meer op de vingers. Ook het steeds zogenaamd ziek zijn, buikpijn, hoofdpijn, noem maar op. Ik ben heel serieus met M. gaan praten. Ze zat in een zo diep gat dat ze er bijna niet meer uit kwam. Ze vertelde dat de juf haar nooit geloofde en zij altijd de schuld kreeg van wat de andere kinderen stiekem uithaalden, maar waar geen bewijs voor was. En op de vraag wie er wat uitgehaald had, wezen er veertig vingers naar mijn dochter. Met de lesstof was het al niet anders; de cijfers kelderden naar beneden.

Totdat het mij toch echt te gortig werd en wij een gesprek met het hoofd van de school aangevraagd hebben. Intussen probeerde de juf wel via mijn dochter uit te vogelen waarom wij kwamen praten. Ze voelde blijkbaar toch nattigheid. In eerste instantie wilde het hoofd er ook niet aan, over wat wij vertelden. Nee, dát gebeurde niet bij hem op school. Terwijl wij het toch ook met eigen ogen waargenomen hadden! Toen moest hij wel overstag. De juf werd er bijgeroepen en tijdens een heel emotioneel gesprek heb ik er ook alles uitgegooid en verteld wat de klachten ook thuis teweeg brachten. Ze kon toen niet anders dan toegeven dat het niet deugde. De afspraak werd gemaakt om het vertrouwen tussen haar en M. weer een beetje op te krikken, ze één keer in de week met M. een gesprekje na schooltijd zou aangaan. Nu, dat is zegge en schrijve drie keer gebeurd, het werd weer op de lange baan geschoven.

Omdat het eigenlijk nog steeds niet goed ging met M. hebben we haar aangemeld bij een LOM school, zodat ze een boel kon bijspijkeren. Daar bleek uit een test dat onze dochter sociaal en emotioneel aan de grond zat. Ze hoorde helemaal niet op een LOM school, maar haar eigen school moest voor haar schoolvriendelijk gemaakt worden. Nu, en daar had men geen "tijd" voor.

De maat was toen zo vol, dat we haar toch naar het LOM onderwijs hebben gedaan en je zag haar weer opfleuren, zij het niet dat ze ook nog eens zeventien maanden achter liep met rekenen. Dat moest ook nog bijgespijkerd worden.

Ze is nu bijna twintig en ze heeft er nog erg veel last van, nog erg onzeker en denken dat de mensen haar niet aardig genoeg vinden. Zo zie je maar weer, veertien jaar geleden hebben we het al aangekaart en steeds liepen we tegen een muur van onbegrip aan, nu eindelijk... hoop ik dat er iets aan gedaan gaat worden en dat de leerkrachten ook maar eens punten moeten gaan halen op hun omgangsvormen. Dat zou nog niet eens zo slecht zijn.



Terug