Home Page

Icon   "HEB ER GENOEG VAN, WAAROM NOG DOORGAAN?"
Icon    E-mail: hulp@pesten.net

onafhankelijke website www.pesten.net

Jonge postbode pleegt zelfmoord na maandenlange mobbing.

De dag nadat hij opnieuw ging werken, sprong hij voor een trein. David Van G. wilde, na een lang ziekteverlof, niet meer terugkeren naar het postkantoor. Volgens zijn ouders omdat hij de pesterijen op het werk niet meer aankon. "We willen erover spreken om te vermijden dat andere mensen hetzelfde meemaken als onze zoon."

Heb er genoeg van, waarom er nog mee doorgaan. David. PS: Evasion staat aan station in Oud-Heverlee. Op de televisie in zijn kamer ligt nog het rode notitieboekje waarin David's laatste boodschap is gekrabbeld. De peuken van zijn zelfgerolde sigaretten vullen de witte asbak. Hopen verfrommelde papieren zakdoekjes in de prullenmand. "Hij heeft die laatste nacht blijkbaar de hele tijd gehuild", zegt Marie-Claire Van G. "Ik heb nog niet willen opruimen. Nu lijkt het alsof er hier nog leven is."
Begin dit jaar werd David Van G. overgeplaatst van de Post in Huldenberg naar die in Wezembeek. Met zijn brommertje tufte de 21 jarige postbode iedere ochtend zijn ronde af. "Davy vertelde nooit veel over zijn werk of zijn collega's", zegt vader van G. "We zagen hem ook niet zo heel veel. Wanneer hij 's avonds thuiskwam, keek hij vaak op zijn kamer televisie."
Maar gauw bleek dat David niet meer dezelfde was. De vrolijke jongen die, toen hij nog in Huldenberg werkte, ging bowlen met vrienden en vaak bloemen meebracht, werd stiller. Zijn moeder zag hem bijna zienderogen vermageren. "David was groot en vrij gezet. Hij woog honderddertig kilo. Toen is hij in een paar maanden tijd dertig kilo vermagerd."
David had in die periode voortdurend last van zijn maag. Psychosomatisch, zei de dokter en schreef hem thuisrust voor. Moeder Van G.: "Pas toen vertelde hij ons dat het echt niet meer ging op zijn werk. Dat hij voortdurend opmerkingen kreeg omdat hij te laat was of te traag werkte. De collega's noemden hem een luierik, omdat hij zijn ronde op zijn brommer deed. Misschien ook omdat hij dit was. David vertelde dat hij het niet uithield in de sfeer die er heerste. Hij werd daar niet geaccepteerd. Hij was altijd de eerste om iemand te helpen, maar toen hij een paar keer zelf om hulp vroeg, moest hij zijn plan maar trekken." Marie-Claire Van G. stopt plots. "Weet je", zegt ze dan nadenkend, "wanneer ik het zo vertel, lijken het kleine, onbelangrijke dingen. Maar mijn zoon kropte alles op. En we vermoeden dat hij ons niet alles vertelde.: Het ging om een drietal personen op zijn werk, zei David tegen zijn ouders. De rest deed alsof er niets aan de hand was. Dat is iets wat typisch is aan mobbing, zoals pesten op het werk wordt genoemd. "De groep helpt het slachtoffer niet of doet mee omdat iedereen vreest het volgende slachtoffer te worden", zegt Josy Claes van de zelfhulpgroep Helpende Handen, die slachtoffers van mobbing opvangt. Claes werd enkele dagen geleden door David's ouders gecontacteerd. "Mobbing kan verschillende vormen aannemen. Van roddels over flauwe grappen tot het isoleren van iemand en tot het saboteren van zijn werk. Dat David nogal gezet was, maakte hem tot een dankbaar onderwerp. Net zoals veel andere slachtoffers trok hij zich terug in zichzelf en ging hij met ziekteverlof."
Tijdens dat ziekteverlof leefde David weer helemaal op. Hij maakte toekomstplannen, wilde terug naar school. Binnenhuisarchitect worden en muziek leren. Om het even wat, zolang hij maar wegkon bij de Post. De zenuwachtigheid die hij voelde bij iedere doktercontrole sloeg om in opluchting, wanneer hij weer een maand ziekteverlof bijkreeg.
Precies een week geleden moest David voor het eerst in meer dan drie maanden opnieuw werken. Hij gaf die ochtend zijn doktersbriefje af en stapte terug buiten. "Ik kon daar niet langer blijven", zei hij 's middags tegen zijn moeder. "Hij vertelde dat hij de hele voormiddag in Leuven op zoek was geweest naar een andere job."
's Avonds belde de postmeester. Of hij de volgende dag eindelijk eens kwam werken? David antwoordde met een klein stemmetje dat hij wel zou komen. Die maandagavond laadde David zijn brommer in de Citroen Evasion, om daarmee in Wezembeek zijn ronde te doen. "Ik kan me nu wel voor het hoofd slaan", zegt de vader bedrukt. "De brommer lag in panne; Davy kon die niet gebruiken. Ik heb er die avond niet verder over nagedacht."
Rond vijf uur dinsdagochtend zag zijn moeder David vertrekken. David had zijn postbodepet op en zijn uniformjasje aan. Maar hij droeg een jeans, en niet zijn uniformbroek. "Vreemd, dacht ik, maar verder besteedde ik er geen aandacht aan."
Enkele uren later meldt de NMBS dat er geen treinverkeer mogelijk is tussen Leuven en Sint Joris-Weert wegens een "persoonsongeval" op de sporen in Oud-Heverlee. De politie komt de ouders vertellen dat de Evasion op een kilometer van het station staat geparkeerd. " 's Avonds vond ik David's uniformbroek op zijn kamer", zegt Marie-Claire Van G. "Hij had het embleem van de Post er afgescheurd. Ook de knoopjes van zijn uniformhemd waren er afgetrokken en lagen op de grond. Alsof hij die ochtend nog zijn hemd had aangehad en dan boos had opengerukt".

Bron: De Morgen

23 oktober 2000


Terug